۱۷۱ مطلب
مقاله نشان میدهد تحولات ایران و آمریکا از مسیر جنگ، آتشبس و محاصره به یک بنبست راهبردی رسیده است. سیاست فشار حداکثری نهتنها برنامه هستهای ایران را مهار نکرده بلکه آن را تقویت کرده و تهران نیز با مدیریت تنگه هرمز اهرم جدیدی در اختیار گرفته است. در این شرایط، طرحهایی برای تبدیل تقابل به سازوکارهای دیپلماتیک و اقتصادی مطرح میشود. مذاکرات اسلامآباد بهعنوان آزمونی برای عبور از چرخه تنش و حرکت به سوی یک توافق پایدار دیده میشود.
گزارشها از آکسیوس و منابع دیگر نشان میدهد واشنگتن و تهران در آستانه توافق چارچوبی برای کاهش تنشها قرار دارند، هرچند اختلافات مهمی باقی است. سه مانع اصلی شامل بیاعتمادی عمیق، سازوکار نظارت و سرنوشت ذخایر اورانیوم غنیشده است. پیشنهادهای متضاد درباره مدت تعلیق برنامه هستهای و نقش میانجیها در حال بررسی است. همزمان، تحرکات دیپلماتیک، تماسهای پشتپرده و ادعای پیشرفت مذاکرات ادامه دارد، اما تحلیلگران مسیر توافق را همچنان پیچیده و شکننده میدانند.
مذاکرات ایران و آمریکا درباره برنامه هستهای بار دیگر به بنبست رسیده و اختلاف اصلی همچنان بر سر موضوع هستهای باقی مانده است. تجربه برجام نشان داد که دیپلماسی، با وجود شکست در اجرا، تنها ابزار مؤثر برای مهار برنامه هستهای ایران بوده است. منتقدان تأکید میکنند که گزینه نظامی کارآمد نیست و تنها به تشدید بحران میانجامد. راهحل پایدار، بازگشت به مذاکرات فنی، چندجانبه و متوازن همراه با مشوقهای اقتصادی و تضمینهای ساختاری برای جلوگیری از تکرار شکستهای گذشته است.
یک وبگاه خبری آمریکایی جزئیاتی از علت شکست مذاکرات اسلام آباد را مطرح کرد.
شکست مذاکرات اسلامآباد میان ایران و آمریکا در فضایی از بیاعتمادی و اختلافات بنیادین رخ داد که در گزارش با مفهوم «جرم بحرانی» توصیف شده است. اختلاف اصلی بر سر برنامه هستهای ایران، غنیسازی اورانیوم، تنگه هرمز و مطالبات مالی و غرامتها بود. آمریکا بر توقف کامل ظرفیت هستهای تأکید داشت و ایران خواستار رفع تحریمها و آزادسازی داراییها بود. تحلیلها این روند را مرتبط با ملاحظات اسرائیل دانسته و هشدار میدهند که حرکت به سمت محاصره دریایی میتواند بحران و بیثباتی جهانی را تشدید کند.
یک دیپلمات با تاکید بر اینکه مساله باقی ماندن مواد هستهای در کشور از «موضوعات کلیدی» مدنظر ایران است، گفت: ما در مذاکرات بر این موضع تاکید کردیم که مواد هستهای از کشور خارج نمیشود.
پیشنویس «توافق ۱۲۳» به جای ممنوعکردن روشنِ غنیسازی و بازفراوری در خاک عربستان، از «اقدامهای تکمیلی پادمانی و راستیآزمایی» در حوزههای حساس حرف میزند؛ همان جایی که مرز برنامه صلحآمیز و ظرفیت نظامی، بیشتر سیاسی است تا فنی.
برخی منابع از احتمال غنی سازی اورانیوم از سوی عربستان خبر دادند.
مایک والتز مدعی شد که ایران باید غنیسازی اورانیوم خود را به صفر برساند.
وزیر امور خارجه با بیان اینکه «واشنگتن از تهران نخواست که غنیسازی اورانیوم را بهطور دائم کنار بگذارد»، گفت: تهران نیز به واشنگتن پیشنهاد تعلیق موقت غنیسازی اورانیوم ایران را نداد.
