رفتن و نرفتن قلعهنویی نه؛ مشکل بزرگتر از این حرفهاست
امیر قلعهنویی این روزها بیش از آنکه با یک بحران فنی مواجه باشد، درگیر مجموعهای از فشارهای همزمان است.
امیر قلعهنویی این روزها بیش از آنکه با یک بحران فنی مواجه باشد، درگیر مجموعهای از فشارهای همزمان است؛ فشار افکار عمومی پس از حذف تیم ملی از جام جهانی، اختلاف نظر در هیئترئیسه فدراسیون، ورود نهادهای نظارتی به پرونده پاداش صعود و حالا بحث بر سر تغییر کادر فنی. کنار هم قرار گرفتن این اتفاقات نشان میدهد مسئله امروز فوتبال ایران صرفاً ادامه یا پایان همکاری با سرمربی تیم ملی نیست، بلکه دامنه اختیارات او و نحوه اداره تیم ملی نیز به محل اختلاف تبدیل شده است.
حمایت یا عذرخواهی؟
مهدی تاج در روزهای گذشته دو موضع متفاوت را همزمان مطرح کرده است. او از یک سو بابت حذف تیم ملی از جام جهانی از مردم عذرخواهی میکند و از سوی دیگر، بارها از عملکرد امیر قلعهنویی ابراز رضایت کرده و ادامه همکاری با او تا جام ملتهای آسیا را قطعی میداند.
کنار هم قرار دادن این دو موضع، پرسشی جدی ایجاد میکند. اگر عملکرد کادر فنی رضایتبخش بوده، دلیل عذرخواهی رئیس فدراسیون چه بوده است؟ و اگر حذف تیم ملی به اندازهای تلخ بوده که رئیس فدراسیون ناچار به عذرخواهی شده، این حمایت قاطع بر چه مبنایی استوار است؟
اختلاف بر سر اختیارات
آنچه از فضای جلسات اخیر هیئترئیسه فدراسیون به بیرون درز کرده، نشان میدهد اختلاف اعضا صرفاً بر سر ماندن یا رفتن قلعهنویی نیست. بخش مهمی از بحثها به ترکیب کادر فنی و دستیاران او بازمیگردد؛ موضوعی که عملاً یکی از مهمترین اختیارات هر سرمربی را هدف قرار میدهد.
در کنار این موضوع، پرونده پاداش صعود و ورود نهادهای نظارتی نیز باعث شده فشارها از سطح فنی فراتر برود و ابعاد مدیریتی و نظارتی پیدا کند. به همین دلیل، شرایط امروز قلعهنویی را نمیتوان صرفاً با نتایج تیم ملی توضیح داد.
فشار از چهار سو
در این میان، خود قلعهنویی نیز ادامه همکاری را به ایجاد برخی تغییرات در ساختار مدیریتی تیم ملی گره زده است. این مسئله نشان میدهد اختلافها تنها از سوی مدیران فدراسیون نیست و سرمربی نیز نسبت به وضعیت فعلی انتقادهایی دارد.
به این ترتیب، قلعهنویی امروز همزمان با چهار نوع فشار روبهروست؛ فشار افکار عمومی، فشار بخشی از هیئترئیسه، فشار نهادهای نظارتی و فشار ناشی از اختلاف بر سر حدود اختیارات فنی.
شاید به همین دلیل، مسئله اصلی فوتبال ایران دیگر فقط ماندن یا رفتن امیر قلعهنویی نباشد. پرسش مهمتر این است که اگر قرار باشد او با کادری که انتخاب کاملش با خودش نیست و در فضایی آکنده از اختلاف و فشار به کار ادامه دهد، مسئولیت نتایج آینده دقیقاً بر عهده چه کسی خواهد بود؟
