۱۱۰۳ مطلب
فروپاشی یادداشت تفاهم آمریکا و ایران، نتیجه شکست توافقی بود که برای مدیریت موقت بحران طراحی شده بود، نه حل ریشهای اختلافات. شکاف در اهداف دو طرف، بیاعتمادی عمیق، اختلاف بر سر برنامه هستهای، تحریمها و امنیت تنگه هرمز، این تفاهم را از ابتدا شکننده کرده بود. با بازگشت فشارهای نظامی و اقتصادی، منطقه وارد مرحلهای از بازدارندگی، فرسایش و تنش کنترلشده شده است؛ وضعیتی که در آن نه جنگی فراگیر محتمل است و نه صلحی پایدار می باشد.
نتانیاهو در حال بررسی سفر هوایی به کارولینای جنوبی برای شرکت در مراسم دفن سناتور گراهام است.
نخست وزیر اسرائیل اعلام کرد: «اسرائیل یکی از بزرگترین دوستان خود را از دست داد. آمریکا یک میهنپرست بزرگ را از دست داد. من یک دوست عزیز را از دست دادم.»
نویسنده رسانههای غربی، بهویژه نیویورک تایمز، را به کوچکنمایی مراسم تشییع، تحریف واقعیت جامعه ایران و بیتوجهی به ابعاد فرهنگی و آیینی سوگواری متهم میکند. روایت دوقطبی رسانههای غربی درباره ایران واقعیت اجتماعی این کشور را بازتاب نمیدهد و ناتوانی آنان در فهم فرهنگ و هویت ایرانی، موجب برداشتهای نادرست از تحولات ایران شده است.
حملات گسترده آمریکا به بیش از ۸۰ هدف در ایران، بحران میان دو کشور را وارد مرحلهای تازه کرد. همزمان ترامپ یادداشت تفاهم با ایران را «عملاً پایانیافته» خواند و تحریمهای نفتی را دوباره اعمال کرد. ایران نیز با حمله به اهداف نظامی آمریکا در بحرین و کویت واکنش نشان داد و واشنگتن را به نقض توافق متهم کرد. با وجود تشدید تنشها، همچنان احتمال ادامه مذاکرات برای جلوگیری از جنگ فراگیر وجود دارد.
منابع دیپلماتیک و امنیتی اسرائیلی ادعا کردهاند که بنیامین نتانیاهو ماندن خارج از جنگ، در کنار ادامه فشار بر واشنگتن برای اعمال تحریمهای بیشتر علیه ایران و مخالفت با خواستههای تهران را محتملترین و منطقیترین سناریو ارزیابی کردهاست.
بر اساس گزارش روز چهارشنبه روزنامه «هاآرتص» که به اسناد مالیاتی استناد کرده است، یائیر نتانیاهو، پسر ارشد بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر، نام خود را بهطور قانونی به «یوناتان هون» تغییر داده است.
تفاوت رویکرد باراک اوباما و دونالد ترامپ در قبال ایران، بازتاب دو دکترین متفاوت سیاست خارجی آمریکا است. اوباما با تکیه بر دیپلماسی چندجانبه، برجام را برای مهار برنامه هستهای ایران و کاهش تنشها شکل داد، اما ترامپ با خروج از توافق و اجرای سیاست «فشار حداکثری» به دنبال توافقی گستردهتر و محدودسازی نفوذ منطقهای تهران بود. این سیاست اگرچه فشار اقتصادی بیسابقهای بر ایران وارد کرد، اما نتوانست اهداف نهایی واشنگتن را محقق کند و به تشدید تنشهای هستهای و منطقهای انجامید.
بنیامین نتانیاهو مدعی شد: ایران قطعا دارای تسلیحات شیمیایی است و اگر بتواند، ذرهای برای کشتن صدها هزار آمریکایی اهمیت نمیدهد. ایران در استفاده از سلاح های کشتارجمعی هیچ ابایی نخواهد داشت!
برخلاف پیشبینیها، جنگ اخیر به انزوای بیشتر ایران منجر نشد، بلکه کشورهای عربی را به سمت همکاری امنیتی و اقتصادی با تهران سوق داد. عربستان و قطر در پی ایجاد معماری امنیتی جدیدی با مشارکت ایران هستند که بر همکاری منطقهای و کاهش وابستگی به آمریکا استوار باشد. نویسنده معتقد است اگر این روند با حل مسئله فلسطین و پایان اشغال همراه شود، میتواند پایههای نظم تازهای در خاورمیانه را شکل دهد و حتی مسیر بازگشت اسرائیل به این ساختار را فراهم کند.
