۲۶۶۱۰ مطلب
به اعتقاد یک تحلیلگر سیاست خارجی، آمریکا امنیت جریان انرژی را بخشی از منافع راهبردی خود تلقی می کند. بنابراین اگر احساس کند آزادی کشتیرانی در هرمز با مخاطره جدی روبه رو شده است، بعید است صرفا به اعتراضهای دیپلماتیک اکتفا کند. البته این به آن معنا نیست که واشنگتن نیز دست باز و بدون هزینه دارد.
ایالات متحده آمریکا همزمان با دور جدید جنگ طلبی و فشار حداکثری و آغاز دوباره محاصره دریایی ایران، تحریمهای تازهای را علیه بیش از ۵۰ فرد، نهاد و کشتی به بهانه ارتباط با تهران اعمال کرد.
با این حال، هیئت منصفه او را از دو اتهام دیگر مبنی بر نقض قانون اختیارات اقتصادی در شرایط اضطراری بینالمللی تبرئه کرد.
دونالد ترامپ در آستانه انتخابات میاندورهای با سه چالش همزمان روبهروست: بحران خاورمیانه، اقتصاد آمریکا و کاهش محبوبیت. برخلاف خوشبینی اولیه کاخ سفید، جنگ با ایران، افزایش بهای انرژی و تورم، روند بهبود اقتصادی را مختل کرده و امید به کاهش نرخ بهره را کمرنگ ساخته است. هرچند توافق موقت با ایران موقتاً بازار نفت را آرام کرد، اما ازسرگیری درگیریها دوباره قیمت انرژی را افزایش داد و فشار بر قدرت خرید آمریکاییها را تشدید کرد؛ موضوعی که میتواند هزینه سیاسی سنگینی برای جمهوریخواهان داشته باشد.
نویسنده استدلال میکند که روابط ایران و آمریکا پس از جنگ ماههای اخیر در بنبست پرهزینهای گرفتار شده، اما یادداشت تفاهم و مذاکرات جدید میتواند آخرین فرصت برای ایجاد یک چارچوب پایدارِ همزیستی و کاهش خطر جنگهای منطقهای باشد؛ بهشرط آنکه از تجربه برجام، خستگی از تقابل و الگوهای چین، ویتنام و کوبا درس گرفته شود.
حشمتالله فلاحتپیشه، عضو پیشین کمیسیون امنیت ملی مجلس، در گفتوگوی تصویری با برنامه «کامنت» فرارو با انتقاد از تضعیف دیپلماسی و دوگانگی در سیاست خارجی، گفت: «وقتی به عراقچی در داخل کشور سنگ میزنند، در میز مذاکره هم برای او بشقاب نمیگذارند.»
حملات هوایی آمریکا، مناطقی در سواحل جنوبی ایران را مورد تجاوز قرار دادهاند.
وزیر امور خارجه قبرس با اشاره به اهتمام این کشور نسبت به صلح و امنیت منطقه، بر ضرورت استفاده از مسیرهای دیپلماتیک برای جلوگیری از تشدید تنشها تأکید کرد.
این اطلاعرسانی بار دیگر اختلاف میان کنگره و کاخ سفید بر سر حدود اختیارات رئیسجمهور برای ادامه جنگ بدون دریافت مجوز قانونگذاران را تشدید کرده است.
یک تحلیلگر سیاست خارجی معتقد است که جبهه پایداری و دیگر جریانهای تندرو علاقه مند هستند هرگونه تصمیم برای آغاز مذاکرات یا کاهش تنش با دشواری روبه رو شود، زیرا تداوم بحران میتواند برای آنها دستاورد سیاسی ایجاد کند. در حالی که منافع ملی اقتضا می کند تصمیم گیریها بر اساس واقعیتهای منطقهای و بین المللی انجام شود، نه فضای احساسی یا رقابتهای جناحی.
