۵۵۸ مطلب
بعد از واقعه هفت تیر در سال ۶۰ و شهادت جمعی از نمایندگان مجلس، دیگر نمایندگان مجروح برای آن که مجلس از حد نصاب برای تشکیل جلسه خارج نشود خود را بر روی برانکارد و با ویلچر و سرم به دست به صحن علنی رسانده بودند. چه پاسخ منطقی برای غیبت ۵۰ نفر برای جلسه در فضای مجازی میتوان داد؟
محمد مهاجری در توئیتی از نمایندگانی که بهدلیل تعطیلی مجلس تهدید به تحصن کردهاند، انتقاد کرد.
احمد زید آبادی معتقد است: «حالا که مجلس به این روز افتاده است آیا پیروان آقای مصباح در مجلس، حاضرند به نظر مراد و مرجع فکری و عقیدتی خود تن در دهند و به شکلگیری چنین مجلسی کمک کند؟»
سعید لیلاز اظهار کرد: مجلس زیر بمباران هم از پیگیری واردات خودروی سواری کوتاه نمیآمد. نمایندگان هر لحظه در معرض شهید شدن بودند اما پیگیری واردات خودروی سواری را رها نمیکردند. میگفتند دارو نداریم، اما در فاصله سه ماهه جنگ صدها میلیون دلار خودروی سواری وارد کشور شد.
تفاهمی که در شرایطی شکل گرفته که جنگ، فشارهای اقتصادی، تحرکات نظامی و چانهزنیهای فشرده سیاسی، فضای روابط دو طرف را تحت تأثیر قرار داده و هریک از بازیگران تلاش میکنند روایت خود را از نتایج این رویارویی ارائه دهند.
محمد مهاجری در یادداشتی با انتقاد از فراخوان برخی نمایندگان مجلس برای تجمع جلوی مجلس در اعتراض به مذاکره با امریکا، نوشت: طبق قانون مصوب مجلس راهپیمایی باید با مجوز وزارت کشور صورت گیرد که این تجمع 16نفره مجوز نداشته است. یعنی این قانوندانها خودشان قانونشکناند.
تجربه نشان داده است که در برابر زیادهخواهیهای آمریکا باید با اقتدار عمل کرد و از تمامی ظرفیتهای دفاعی، دیپلماتیک و حقوقی کشور بهره گرفت.
نفرت اجتماعی و سیاسی زمینه تفرقه و پذیرش تهدیدات نظامی خارجی را فراهم میکند، بهویژه آنگاه که زمینههای اقتصادی آن فراهم است و مردم درگیر نیازهای اساسی روزمره خود هستند.
فعال سیاسی نوشت: اینکه بگوییم برخی نمایندگان ارادهای برای انجام این کارهای زشت ندارند و اگر از آنها سر میزند کاملاً غیرارادی است. مثلاً وقتی دروغ میگویند واقعاً قصد دروغ ندارند؛ اما چون توهم دارند، پشتسرهم دروغ میگویند و آن را راست میپندارند.
اولاً وقتی مجلس باز بود و هر روز حرف می زدند، چه دُرّ و گوهرهایی از زبان شان جاری می شد که حالا نمی شود؟ و ثانیاً الان هم که هر شب از این تجمع به آن تجمع می روند ولی مشکل شان اینجاست که وقتی حرف شان، حرف حساب نباشد، کسی جدی نمی گیرد.
