۴ مطلب
روزهای پرالتهاب جای خود را به آرامشی ظاهری داده و جامعه پس از عبور از بحرانهای متراکم، اکنون در وضعیتی شبیه به شاهکار ساموئل بکت، یعنی «در انتظار گودو» به سر میبرد. در روزگاری که خیابانها آرام شده اما پرسشهای بیپاسخ همچنان زیر پوست شهر نفس میکشند. نسلی میان امید، فرسودگی و تعلیقی کشدار سرگردان است؛ نسلی که باید دید آیا واقعا به انزوای فردی و سکوت پناه برده، یا در حال یافتن مسیرهای تازهای برای عبور از این بلاتکلیفی تاریخی است؟
رئیس انجمن آسیبشناسی اجتماعی ایران گفت: هنگامی که مردم میبینند صدایشان شنیده نمیشود، دغدغههای جمعی جای خود را به دغدغههای فردی میدهند و انگیزه مشارکت کاهش مییابد. انسجام اجتماعی و سرمایه اجتماعی آسیب میبینند.
اقدامات اجتماعی دولت هم همین است. کمکهای پراکنده به تعدادی از افراد جامعه. این ضد اجتماعیست، چون شما با این کار عملا جامعه را از پویایی و فعالیت باز میدارد، حالا پرسش این است که آیا آقای پزشکیان میخواهد همین روند را ادامه دهد یا رویکردی در پیش بگیرد که باعث گسترش مشارکت اجتماعی خواهد شد؟
