۷ مطلب
زندگی اشتراکی تنها در تقسیم اجاره، اتاق یا هزینههای زندگی خلاصه نمیشود. گاهی شامل تقسیم ناخواسته اضطراب، تنش، حریم شخصی و حتی بازتعریف مرزهای روابط انسانی نیز میشود. در سالهای اخیر که فشار اقتصادی، تغییر الگوهای خانواده، مهاجرت، ناامنی شغلی و بحران مسکن افراد بسیاری را به سوی اشکال تازه همزیستی سوق داده، باید آموخت که چگونه با حضور دائمی «دیگری» کنار آمد. ناصر فکوهی، استاد انسانشناسی دانشگاه تهران در این گفتگو ابعاد روانی، جنسیتی، فرهنگی و اجتماعی زندگی اشتراکی و پیامدهای آن را برای…
زندگی اشتراکی و همخانگی، پدیدهای نیست که ناگهان در سالهای اخیر متولد شده باشد؛ اما آنچه امروز آن را دوباره به یکی از بحثبرانگیزترین موضوعات زندگی شهری تبدیل کرده، بازگشت این سبک زندگی در بستری از بحرانهای اقتصادی، تغییرات اجتماعی، تورم مسکن، مهاجرت و دگرگونی شکل خانواده است. در شرایطی که الگوهای سکونت، روابط خانوادگی و حتی تصور ما از «خانه» با سرعتی بیسابقه در حال تغییر است، پرسش اصلی دیگر فقط این نیست که چرا افراد با یکدیگر زندگی میکنند، بلکه این است که این شکل از همزیستی تا چه اندازه…
«دوست دارم وقتی به خانه میروم مسئولیت چیزی را نداشته باشم. به همین دلیل هیچ وقت همخانه نداشتم، چون با داشتن همخانه باید مسئولیتهایی را هم قبول کنید. حاضر هستم کرایه بیشتری بدهم، اما همخانه نداشته باشم. خانهام گارد و حریم من است و این من هستم که اجازه میدهم چه کسی وارد حریم بشود یا نشود. ارتباط خیلی از دوستان و اطرافیان هم به همین دلیل با من کم شده. اما این خلوت برای من خیلی مهم است...»
«چنین زندگی بیشتر در کشورهای غربی و اروپایی مرسوم است؛ در حالی که این نوع زندگی با فرهنگ ایرانی کاملا مغایرت دارد و حتی خلاف شرع و قانون است. لذا ضروری است که با این پدیده برخورد منطقی صورت گیرد و اجازه ندهیم این فرهنگ در کشورمان رواج پیدا کند؛ چرا که بسیاری از مسائل و مشکلات اجتماعی را به دنبال خواهد داشت.»
