۱۶۵ مطلب
دموکراسیهای جهان همزمان با انقلاب شتابان هوش مصنوعی و فناوریهای دیجیتال، با بحران فزاینده اعتماد عمومی، رشد پوپولیسم و افزایش انتظارات شهروندان روبهرو شدهاند. سرعت تحولات فناورانه از ظرفیت نهادهای سیاسی برای انطباق پیشی گرفته و تصمیمگیریهای دموکراتیک را در نگاه افکار عمومی کند و ناکارآمد جلوه داده است. با این حال، تجربه تاریخی نشان میدهد که جوامع آزاد به دلیل برخورداری از ظرفیت اصلاح، یادگیری و سازگاری، در بلندمدت توان بیشتری برای عبور از چنین دگرگونیهای بنیادینی دارند.
«آیا سقوط یک حکومت به معنای تولد دموکراسی است؟» ناصر فکوهی در گفتگویی مبتنی بر آثار خود، از تجربه آلمان، ایتالیا، ایران و خاورمیانه برای توضیح این ایده استفاده میکند که خشونت، حتی وقتی با نام آزادی آغاز شود، لزوما به آزادی ختم نشده و در نهایت به بازتولید اقتدار میانجامد؟
ما چگونه جرئت میکنیم در جهان موعظه دموکراسی کنیم و بگوییم مردم چین تحت ستم هستند، در حالی که خودمان اینجا دموکراسی نداریم؟
مرور تجربههای گوناگون گذار به دموکراسی نشان میدهد که «لحظهی آزادی» معمولاً در اوج پیروزی یا حذف کامل رقیب شکل نمیگیرد، بلکه در نقطهای کمهیجانتر و دشوارتر رخ میدهد: لحظهی مصالحه. لحظهای که جامعه میپذیرد آزادی نه با حذف دیگری، بلکه با پذیرش حضور او—حتی ناخواسته و پرهزینه—امکانپذیر میشود.
ماچادو: باید دوره انتقال به دموکراسی اتفاق بیفتد که هم برای ونزوئلا مفید است و هم به نفع دولت آمریکاست!
اگر حکومت قانون، آرزوی شهروندان بوده، برای حاکمان به شکلی امری جبری در جهت توقف خشونت و پذیرش محدودیت و نظارت بر کار خویش، بروز یافته است. هر چقدر زودتر تصمیمگیرندگان به این نتیجه برسند، دورههای بیثباتی اجتماعی- سیاسی زودتر به سرانجام میرسند.
فعال رسانه گفت: اگر مصباح یزدی آنگونه که شما روایت میکنید دموکرات است و معتقد است بدون خواست مردم حکومت دینی مشروعیتِ بقا ندارد، ما استقبال میکنیم.
در سالهای اخیر، دموکراسی به یکی از مناقشهبرانگیزترین مفاهیم در فضای فکری و سیاسی ایران بدل شده است؛ مفهومی که گاه بهعنوان راهحل همه بحرانها معرفی میشود و گاه در تقابل با امنیت، اقتدار و قدرت نظامی قرار میگیرد.
رئیسجمهوری ونزوئلا گفت: «با رئیسجمهوری آمریکا صحبت کردم… میتوانم بگویم گفتوگو محترمانه و حتی دوستانه و همچنین فرصتی بالقوه برای دیپلماسی بود.
در کشور ما نظرات متکثر است و گروههای مختلفی وجود دارند. نکته ای که باید مورد توجه رسانه ها باشد این است که در آمارها میبینیم بین 75 تا 80 درصد مردم اصلا به این گروهها و حرفهایشان نه اعتقاد دارند و نه میپردازند. مردم طرفدار نظام هستند و در شرایط مختلف، کمابیش در صحنه حضور دارند و از راهپیمایی ها تا شرایط خاص اعتقادات خود را نشان می دهند. 10 درصد از مردم هم جزو مخالفان هستند که ممکن است حتی مخالفان نظام باشند. 10 درصد هم طرفدار 2 آتشه نظام داریم که گاهی حتی با مخالفان درگیر می شوند
